کودکی بزرگ
کودکی بزرگ
« توحید در عبادت، خوف از قیامت »
امام حسن عسکری (علیه السلام) فرمودند:
«هیچ بلایی نیست، مگر این که در آن، از طرف خدا نعمتی است.»(1)
مسالهی « توحید در عبادت » در حد اعلا و « خوف از قیامت » از خصائص بارز خاندان عصمت و طهارت است. نقل شده که یکی از دوستداران امام حسن عسکری (علیه السلام) میگوید:
« روزی امام (علیه السلام) را در ایام کودکیش در میان همسالانش دیدم، که آنها سرگرم بازی بودند، اما امام (علیه السلام) در گوشهای ایستاده بود و میگریست (اولین باری بود که ایشان را میدیدم). فکر کردم از اینکه دیگر بچهها وسیله بازی دارند و او ندارد، ناراحت و گریان است. جلو رفتم و اظهار محبت کردم و گفتم: ... من برای تو اسباب بازی خوب میخرم. دیدم نگاه تندی به من کرد و گفت:
« وَ ما لِلَّعبِ خُلِقنا »
«ما برای بازی آفریده نشدهایم.»
من از این حرف تکانی خوردم و دیدم منطق، خیلی بلند، و افق فکر خیلی بالاست!
... پس گفتم: برای چه آفریده شدهایم؟ گفت:
« لِلمَعرِفَةِ و الطّاعَةِ »
«[ما را آفریدهاند که خدا را] بشناسیم و [او را] عبادت کنیم.»
من که مجذوب گفتارش شده بودم، گفتم: این سخن را شما از کجا میگویید؟
گفت: خدا فرموده است:
«آیا شما گمان کردهاید که شما را لغو و عبث آفریدهایم و سرانجام بازگشتی به سوی ما نخواهید داشت.»(2)
دیدم منطق، منطق عقلانی و قرآنی است. از طرز تفکر خویش احساس شرمندگی کردم.
بعد گفتم: ... تو که هنوز کودکی و گناه نکردهای که اینچنین ناراحت و گریانی. دیدم گریهاش شدت پیدا کرد و گفت:
میبینم مادرم وقتی میخواهد از هیزمهای بزرگ آتش برافروزد، اول آتش در هیزمهای کوچک میافکند و آنها را آتشگیرهی هیزمهای بزرگ قرار میدهد. من میترسم از آن هیزم های کوچک و آتشگیرهی جهنم باشم ...
دیدم او اصلا با من بسیار فاصله دارد. با حالی دگرگون از او جدا شدم و بعد فهمیدم او کیست و از کدام خاندان است.»
* * *
پاورقیها:
1- ما مِنْ بَلِیة إِلاّ وَ لِلّهِ فیها نِعْمَةٌ تُحیطُ بِها (بحارالانوار، جلد 75، صفحه 374)
2- أ فَحَسِبتُم أنَّما خَلَقناکُم عَبَثاً وَ أنَّکُم اِلَینا لا تُرجَعونَ (سوره مؤمنون، آیه 115)
* * *
منبع:
« برگرفته از سلسله مباحث معرفتی "صفیر هدایت"، تالیف آیت الله سید محمد ضیاء آبادی (شماره 27) »