چرا ادیان و مذاهب به وجود آمدند؟

انسان همیشه سعی داشته است که مفهوم زندگی، جهان هستی، معنی مرگ و دیگر اسرار زندگی را درک کند. او می‌خواست بداند که از کجا آمده است و به کجا می‌رود؛ قدرت‌های بزرگ طبیعی در اختیار چه کسی است؛ چه کسی و چرا او، این جهان را به وجود آورده است؛... شاید همین کنجکاوی‌ها او را به این سو هدایت کرده باشد که دریابد وجودی بزرگ‌تر، قدرتمندتر و فراتر از آنچه در تصور خویش دارد، ناظر و حاکم بر جهان هستی و وقایع جاری در آن است.

از سوی دیگر، انسان چنین نیازی را همیشه حس می‌کرده است که باید با مبدا هستی- چیزی که اختیار و قدرت هر پدیده‌ای را در دست دارد- ارتباط داشته باشد. انسان آرزو داشت که مورد حمایت و لطف چنین قدرتی قرار گیرد.

در بسیاری از جوامع، مردم تصور می‌کردند خورشید، آتش، ماه، کوه یا هر پدیده‌ای که بزرگ و دور از دسترس آنها بود و نمی‌توانستند نیرویش را مهار کنند، همان آفریننده یا معبود آنهاست. مردم این پدیده‌ها را می‌پرستیدند و حتی گاهی برای هر قسمت از این جهان، خدایی خاص- مانند خدای دریا، خدای باد، خدای آتش، ....- در نظر می‌گرفتند.

اما از آنجا که نظام هستی در جهت برآورده ساختن نیازهای انسان و هدایت او بنا شده است، در هر دوره پیامبری از جانب خداوند انتخاب می‌شد تا با قوانین و آداب حقیقی الهی، انسان‌ها را به سوی حقیقت و سعادت هدایت کند. بدین ترتیب، ادیان بزرگ الهی مانند اسلام، مسیحیت‌ و یهودیت پدید آمدند.