وصیت علی علیه السلام به فرزندش امام حسن علیه السلام

پسرم بدان!

كسی كه گنجینه‌های آسمان و زمین به دست اوست، به تو اجازه خواستن، به تو اجازه دعا داده و

ضمانت كرده كه خواهش‌های تو را جواب می‌دهد و

فرمان داده، كه بخواهی، تا بدهد.

پی مهرش باش، تا به تو مهر بورزد.

بین تو و خودش، نگذاشته كسی حجاب و فاصله باشد.

تو را به كسی دیگر حواله نداده، پس لازم نیست یكی بین او و تو واسطه باشد.

وقتی بد می‌كنی، راه بازگشت‌ات را نمی‌بندد.

در عذابت عجله نمی‌كند.

وقتی توبه می‌كنی و باز می‌گردی، سرزنشت نمی‌كند.

حتی اگر رسوایی حق توست، باز، رسوایت نمی‌كند.

وقتی باز می‌گردی، سخت نمی‌گیرد و می‌پذیردت.

وقتی بازمی‌گردی، با جریمه و جزا، آزارت نمی‌دهد

و از لطفش، ناامیدت نمی‌كند؛

بلكه بازگشت‌ات را، برایت ثواب حساب می‌كند.

هر گناهت را یكی و هر كار خوبت را ده تا حساب می‌كند.

برایت در بازگشت را باز گذاشته است.

صدایش كه می‌كنی، صدایت را می‌شنود.

در دل، اگر با او نجوا كنی، نجوایت را می‌فهمد.

نیازت را می‌بری پیش او.

سفره دلت را پیش او وا می‌كنی.

از غم و غصه‌هایت، به او شكایت می‌كنی.

برای گرفتاری‌هایت، از او چاره می‌خواهی.

در كارهایت، از او كمك می‌خواهی.

چیزهایی از گنجینه‌های لطفش درخواست می‌كنی كه هیچ كس دیگر نمی‌تواند آنها را بدهد؛

مثل طول عمرها، سلامتی بدن‌ها و وسعت روزی‌ها.

كلید همه گنجینه‌هایش را گذاشت در دو دست تو؛

وقتی به تو اجازه دعا و خواهش داد.

حالا هر وقت بخواهی، با دعا، درهای نعمتش را باز می‌كنی

و انبوه مهر و لطفش را به روی خودت، سرازیر می‌كنی.

دیر آمدن پاسخ دعاها، ناامیدت نكند... .

خیلی وقت‌ها، دعایت را دیر اجابت می‌كند؛ چون در این تأخیرها، پاداش دعا كننده و عطایی كه به امیدوار، می‌دهند، بیشتر می‌شود.

خیلی وقت‌ها، چیزی می‌خواهی، نمی‌دهند؛

اما، در دنیا یا آخرت، بهتر از آن را به تو می‌بخشند

یا آن را نمی‌دهند؛ چون به صلاحت نیست.

خیلی وقت‌ها، اگر چیزی كه خواسته‌ای بدهند، دینت از بین می‌رود.

پس چیزی بخواه كه زیبایی‌اش برایت بماند و رنج و سختی‌اش، از تو دور باشد

كه نه ثروت برای تو باقی می‌ماند و نه تو برای ثروت باقی می‌مانی.